قدس _ سید‌مصطفی حسینی‌راد:«اشک» و «گریه» یکی از موهبت‌های خداوند به انسان است. گریستن، فواید زیادی هم از لحاظ جسمی و هم از لحاظ روحی برای انسان دارد. کمترین‌اش این است که باعث تخلیۀ هیجاناتی می‌شود که گاه اگر شخص از این‌ابزار و سلاح استفاده نکند، در برابر برخی هیجانات سنگین، ممکن است قالب تهی کند. از این‌زاویه «گریه» یک سوپاپ اطمینان برای تخلیۀ هیجانات مختلف است. حتی دیده‌اید که برخی افراد از شدّت شادی گریه می‌کنند! بنابراین «گریه» آثار سودمند دنیوی – هم جسمی و هم روحی – برای انسان دارد.
اما «اشک» آثار سودمند اخروی و معنوی سرشاری نیز دارد. آثاری‌که زندگی انسان را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و او را به خدا و خلقِ خدا نزدیک‌تر می‌کند. خداوند متعال، اشکِ انسانِ مؤمن را که برخاسته از خشوع و خضوع او در برابر ذات اقدس الهی است، بی‌نهایت دوست دارد و برای آن، ارزش قائل است. پیامبر گرامی اسلام(ص) می‌فرمایند: «هر کار و عملِ نیکی به‌اندازۀ معیّنی دارای پاداش و ثواب است، مگر اشک! پس همانا اشک، آتش خشم الهی را فرو می‌نشاند». آن‌حضرت همچنین می‌فرمایند: «خوشا چهره‌اى‌که خداوند به آن مى‏نگرد، در حالى‌که از ترس خدا بر گناهى که کرده مى‏گرید و جز او کسى از آن گناه آگاه نیست».
کسانی‌که امروز و در دنیا، از خوف خداوند و به‌دلیل پشیمانی از اعمال‌شان اشک می‌ریزند و در خلوتِ خویش با معبود خود با چشم‌های نمناک، راز و نیاز می‌کنند، در روزی‌که همۀ چشم‌ها گریان خواهند بود، خندان و شادمان‌اند. آن‌ها در روز قیامت و در محضر عدل الهی، به پاداش بزرگِ گریه‌های نادمانه و عاشقانۀ خویش می‌رسند، در حالی‌که کسانی‌که در دنیا خوف خدا را به دل راه نداده و نگران کردار بدِ خود نبودند، سخت گریانند؛ گریه‌ای‌که به‌تصریح قرآن‌کریم، هیچ‌سودی برایشان ندارد.
در سورۀ مبارکۀ «نجم» آیات 57 تا 60 دربارۀ آن‌روزِ سخت می‌فرماید: «آن‌چه باید نزدیک شود [قیامت]، نزدیک شده است، و هیچ‌کس جز خدا نمی‌تواند سختی‌های آن را برطرف سازد، آیا از این سخن تعجب می‌کنید؟ و می‌خندید و گریان نمی‌شوید؟» آری! برخی به‌جای گریستن از خوف قیامت، در دنیا تنها می‌خندند. کار آن‌ها خندیدن است به همه‌چیز و همه‌کس؛ این‌ها همان‌کسانی هستند که به‌زودی و در هنگامۀ رویارویی با «مرگ»، به‌سختی خواهند گریست و البته پس از آن در روز حساب، شدیدتر گریه خواهند کرد!
امّا بندگان خوب خدا، پیامبران و امامان و صلحا، در دنیا چشمان‌شان از شوق و خوف خدا، اشک‌بار است؛ «إِذَا تُتْلَی عَلَیْهِمْ آیَاتُ الرَّحْمَنِ خَرُّوا سُجّداً و بُکیّاً» آنان کسانی بودند که وقتی آیات خداوند رحمان بر آنان خوانده می‌شد، به خاک می‌افتادند، در حالی‌که سجده می‌کردند و گریان بودند.
امام‌صادق(ع) در این‌باره می‌فرمایند: «هرچیزى پیمانه و وزنى دارد، مگر اشک‌ها؛ زیرا قطره‏اى اشک، دریاهایى از آتش را فرو مى‏نشاند. هرگاه چشم در اشک خود غرق شود، گَرد هیچ‌فقر و ذلّتى بر آن چهره ننشیند و هرگاه اشک‌ها سرازیر شود، خداوند آن چهره را بر آتش حرام گرداند. اگر گِرینده‏اى در میان امّتى بگرید، همۀ آن امّت، مشمول رحمت مى‏شوند»